خبرهای کانادا

چرا کانادا خواهان مدارا کردن با مبارک بود؟

harper-mubarak
ایرانتو: کانادا جزو معدود کشورهای غربی است که حتی بخاطر ظاهرسازی نیز، از رفتن مبارک، ابراز رضایت نکرده است.
روزنامه “گلوب اند میل” امروز در تحلیلی به قلم جفری سیمسون نوشت، انقلاب مصر ، یک جنبش بزرگ مردمی است که منجر به ایجاد دمکراسی گردیده و همه جای دنیا آن را جشن گرفته اند.

اما این موضوع برای دولت محافظه کار کانادا، چندان دلچسب نیست. چرا که این دولت باز هم شاهد تحولاتی در خاورمیانه است که بشدت منافع متحد اصلی خود، یعنی اسرائیل را تحت تأثیر خواهد گذاشت.

از دیدگاه کانادا ، ماندن کشورهای خاورمیانه تحت سیطره یک دیکتاتور، بهتر از وجود یک دمکراسی مردمی اما مخالف با اسرائیل است.

این همان دیدگاه واقعی اتاواست که مایل است انتقال قدرت و حرکت به سمت دمکراسی در یک مقطع خاص زمانی، و تحت عنوان اصلاحات انجام گیرد.

حسنی مبارک، که با بی میلی از قدرت کناره گیری کرد، تلاش های زیادی بر ماندن در مقابل فشارهای مخالفان کرد و حتی یکسری امتیازات ظاهری نیز به آنان داد. اما آنچه او انجام داد، با آنچه که مردم می خواستند کاملا متفاوت بود. مردم سرانجام به چیزی که در خیابان ها می خواستند، دست یافتند.

نویسنده مقاله می افزاید، کانادا باید بطور همه جانبه از دمکراسی دفاع کند و حتی اگر از نتیجه این دمکراسی نیز نگران باشد، نباید موضع خود را با ابهام یا شرایط مورد نظر خود، توأم کند.

اگر دولت آینده مصر بر مبنای نظر  مردم و در یک روند دمکراتیک انتخاب شود، این امر هم به نفع منطقه و هم کانادا خواهد بود.

مصر دارای تجربه عمیق دمکراسی نیست. اگر چه برخی نخبه های سکولار، برای مدت های طولانی در این زمینه فعالیت داشته اند، اما در هر مقطع زمانی، این ارتش مصر بود که قدرت اصلی را در دست داشته و اکنون نیز مدعیست که می تواند قدرت را ه مردم منتقل کند.

نگارنده می افزاید، هر کشوری فرهنگ خودش را دارد و مصر نمی تواند الگوی ترکیه را که ترکیبی از اسلام متعادل و دمکراسی است، اعمال می کند. نظامی که ثبات سیاسی و بازسازی اقتصادی را با خود به ارمغان آورد و ارتش نیرومند آن کشور را نیز مجبور به تابعیت کرد.

ناظران معتقدند، پیروی از آن نوع دمکراسی، باعث باز شدن دست اخوان المسلمین می گردد که در بین آنها تفکرات افراطی نیز وجود دارد. اما بنظر نمی رسد، آن گروه بخواهد قدرت را تمام و کمال بدست گیرد.

اخوان المسلمین با سابقه طولانی خود، تنها گروه سازمان یافته و منسجمی است که طی این مدت بهای سنگینی را بخاطر مخالفت با مبارک پرداخته است. این گروه، اگر چه سازماندهی اعتراض های اخیر را برعهده نداشته، اما قطعا، نقش مهمی را در آینده مصر ایفا خواهد کرد.

حرکت به سمت دمکراسی در مصر و هرجای دیگر منطقه، در واقع بی ثباتی را بدنبال خواهد داشت. چرا که در این حالت، تنها رژیم فعلی، جای خود را به دیگری خواهد داد . این تنها جابجایی قدرت است. چنین رویدادی، فقط انتظارهای جدید ایجاد می کند، احساسات را شعله ور می کند، و اختلافات جدید از نوع دیگری را ایجاد می کند.

مثل کشورهایی نظیر فیلیپین، اوکراین، اندونزی، آفریقای جنوبی یا تونس، که یک دمکراسی قلابی یا دیکتاتوری بطور کامل برچیده نشد، اما تبدیل به رژیمی دمکرات تر شد. بخاطر همین، خیلی از ناظران همواره از وقوع یک دمکراسی واقعی ابراز تردید می کنند.

به هر حال، آنچه که در مصر اتفاق افتاد، یک فرصت تاریخی را برای مردم آن کشور و حتی مردم سایر کشورهای جهان عرب بارمغان آورد. بطوریکه هم اکنون دیکتاتورهای دیگر موجود، از رباط گرفته تا امان، هوشیار شده اند.

دیدگاهتان را بنویسید