خبرهای کانادا

جنگ مسئولان شهری تورنتو با تفریحات مردم

newyork-toronto

newyork-toronto
ایرانتو: اهداف و برنامه های یک شهر را می توان با آنچه که به جهانیان ارائه می کند تفسیر کرد. وقتی نوبت تورنتو می رسد، شاهد وجود خیابان های پر از بارهای افسرده کننده هستیم که از آنها با عنوان  Harlem  و  Brooklynnیاد می شود. یا منظره ساحلی آن با برج های مسکونی در حال ساخت که نام Manhattan به آن گذاشته اند. و یا میدانی با عنوان دانداس که تلاش می شود به میدان Times تشبیه گردد.

واضح است که شهر می خواهد خود را همانند نیویورک نشان دهد ، اما کیست که نداند در بین معدود شهرهای بزرگ دنیا که چنین اندیشه را در سر می پرورانند ، تورنتو در رتبه های انتهایی باشد.

مجله “مک لینز” در مقاله ای با اشاره به این موضوع می افزاید، در حالیکه نیویورک به تراکم جمعیت و شلوغی و زنده بودن مشهور است، تورنتو شهری آرام و منظم می نماید.

نیویورک از تنوع شدید معماری بهره مند است، اما یکنواختی خیابان ها و بناهای تورنتو به نحوی است که بنظر می رسد یک کودک شش ساله نابینا آن را نقاشی کرده باشد. و بالاخره نیویورک هیچگاه خواب را به خود نمی بیند، اما تورنتو به شکل غریبی با هر گونه تفریحی مقابله می کند.

اجازه دهید با یکی از موارد قدیمی شروع کنیم. زمانیکه شهرداری با انجام بازی هاکی با توپ در خیابان ها مخالفت ورزید. هر کودک کانادایی به بازی هاکی خیابانی علاقمند است. با این وجود این ورزش در تورنتو ممنوع شده چون مسئولین معتقدند چنین فعالیتی در خیابان ، می تواند برای کودکان خطرناک باشد.

این تنها مورد قابل اعتراض در تاریخچه این شهر نیست، تابستان گذشته تورنتو تنها شهری بود که همانند افغانستان آنهم در دوره طالبان، پرواز دادن کایت در پارک ها را ممنوع کرد. این مقررات با پیگیری برخی اعضای شورای شهر با ملیت آسیای جنوبی وضع گردید و دلیل آنهم، خسارت های وارده بر چمن ها و درختان در پارک ها و احتمال آتش سوزی و همچنین خطر آن بر پرنده ها بوده است.

یک سال بعد از آن، برای تعدیل موضوع تصمیم بر آن شد که آن بخش از برنامه پرواز دادن کایت ها و بادبادک هایی که برای پرندگان خطرناک باشد، حذف گردد. اما طبیعی است که خانواده های علاقمند که از هزاران کیلومتر دورتر از شهر برای شرکت در این برنامه می آیند، در بلاتکلیفی قرار گیرند.

اما تفریحات سبک و ناچیز موجود در تورنتو فاقد رنگ و بوی قابل توجه و لذت بخش است.دو سال پیش، یک گروه کوچک علاقمند به حیوانات ، کلبه ای را در منطقه Christie Pite در نظر گرفتند که یک جغد کهنسال در آن می زیسته است. آنان تصمیم گفتند ضمن نشان دادن شیوه زندگی جغد به ساکنین منطقه ، یک “شب پیتزا” نیز برپا کنند.
پاسخ شهرداری چی بود؟ – ۱۰۰ دلار بابت مجوز مربوطه پرداخت کنید و هزینه های مورد نیاز کارکنان شهرداری را تأمین کنید تا بتوانید آن را تماشا کنید!

ماجرای مذکور تقریبا شبیه اتفاقی است که فوریه گذشته روی داد. زمانیکه سازمان دهندگان یک گروه جوانان در منطقه پر از مهاجر ” فینچ – جین” تصمیم گرفتند یک مهمانی اسکیت روی یخ در پارک محلی خود برگزار کرده و از شرکت کنندگان با غذای ساده، شکلات داغ و مارش ملو پذیرایی کنند. این برنامه بیشتر بخاطر استقبال از برخی جوانان سومالیایی و کامبوجی منطقه و پذیرش آنها در زندگی جدید صورت می گرفت.
شهرداری از آنها درخواست کرد، مبلغ ۸۰ دلار بابت مجوز پرداخت کنند و به اندازه دو میلیون دلار نیز شرکت کنندگان را بیمه کنند.

حال کم کم به آب و هوای شهر گرم تر می شود و مبارزه شهرداری با تفریحات مردم ، به مرحله جدیدی رسیده است. عدم ارائه مجوز به فستیوال فرهنگ آفریقایی که از ۲۳ سال پیش تاکنون، در کوئین پارک برگزار می شده. پس از آن ، عملیات یگان “ضد نقاشی خیابانی” وابسته به وزارت افسردگی شهرداری ، علیه هنرمندانی که گفته می شود، برای آوردن هنر خود به خیابان ها، قبلا به آنها پول نیز پرداخت می شده!

همینطور جمع آوری میز و صندلی رستوران ها از پیاده رو  که برخی تا ساعت ۱۱ ظهر باید بساط خود را تعطیل کنند، اما آنها که در شورای شهر نفوذ داشته باشند، تا ۲ صبح نیز می توانند به کار خود ادامه دهند.

برخی معتقدند، بیشترین ترس مسئولان شهری از گسترش برنامه ها و سرگرمی ها در شهر، تنوع وسیع ملیت ها و قوم هاست و هر ملیتی مایل است به سبک خود باجرای برنامه بپردازد که همین امر، مشکلات ناخواسته ای را بوجود خواهد آورد.

شاید به همین دلیل باشد که عده ای ترجیح می دهند به شهرهایی چون پاریس، لندن، هنگ کنگ یا نیویورک نقل مکان کنند، چون در آنجا، همه چیز امکان پذیر است. یا بقول یک نویسنده فرانسوی، ” The City is a competition” . اما اگر تورنتو نیز یکی از محل های مبارزه و رقابت باشد، مسئولان شهری، در تلاش هستند ثابت کنند که تورنتو تنها شهری در جهان است که همه در آن بازنده اند!

دیدگاهتان را بنویسید