خبرهای کانادا

آیا تورنتو بدترین شهر برای رانندگی است؟

toronto-traffic

toronto-traffic
ایرانتو: آنچه که برای رانندگان در تورنتو ناراحت کننده است، میزان و مدت زمان راه بندان ها نیست، بلکه پروژه های نامعلوم و ناگهانی ساختمانی و مسدود کردن معابر توسط شهرداری و سایر شرکت هاست که آنان را مجبور به توقف و یافتن مسیرهای جایگزین می کند.

آژانس خبری “QMI” در تحلیلی در همین زمینه نوشت: آنها که در داخل شهر کار می کنند اما منزلشان خارج از آن است، مثال خوبی برای ارزیابی انتظار طولانی مدت در صف خودروها محسوب می شوند.

تورنتو افتخار دارد که مردم آن، بیشترین میزان اتلاف وقت در ترافیک را دارند. این میزان معطلی، برابر با ۳٫۳ میلیارد دلار، کار مفید، هزینه بنزین، آلودگی هوا، استرس و امثال آن است.

این آمار از سوی سازمان توسعه و همکاری های اقتصادی ارائه شده و اگر برای تورنتویی ها خیلی مهم تلقی شود، باید افزود، شهر آنها، رتبه چهارم در بین پر ترافیک ترین شهرهای آمریکای شمالی را نیز کسب کرده و تنها شهرهای لس آنجلس، سانفرانسیسکو و شیکاگو وضعیت بدتری از آن دارند.

حتی نیویورک هم نمی تواند در مقایسه بین الملی، به ترافیک تورنتو برسد.

در داخل کانادا، تورنتو افتخار دیگری را نیز نصیب خود کرده است و آن جایگاه اول در بین بدترین شیوه رانندگی است!  اگرچه برخی از ناظران داخلی ، چنین دیدگاهی را نمی پذیرند.

آنان معتقدند ، رانندگی در مونترآل سخت تر از تورنتو است و رانندگان کبکی شیوه خاصی دارند. از جمله ترجیح می دهند به راننده عقبی راه ندهند و همدیگر را به مبارزه دعوت می کنند.

یا در استان های شرقی رانندگان بسیار مؤدب هستند . آنها مرتب به همدیگر راه می دهند و چنین وضعیتی برای تورنتویی ها خسته کننده است.

تورنتویی ها معتقدند، مسئولان شهری در دهه های گذشته، به امر سرمایه گذاری در مترو اهمیت نداده و حمل و نقل عمومی هیچگاه نخواهد توانست، جایگزین استفاده از خودروهای شخصی شود.

حتی افزایش دوچرخه سواران هم تأثیری در این زمینه ندارد و برعکس، حرکت کند آنها در خیابان، مشکلی دیگر بر ترافیک می افزاید.

این درحالیستکه برخی پروژه جاده ساری داخل شهری مثل بزرگراه اسپاداینا، طی دهه ۱۹۶۰ ناکام مانده و همین امر باعث شد، بزرگراه “دان ولی پارک وی”، به عنوان تنها مسیر شمال به جنوب شهر، پذیرای خیل عظیم خودروها گردد.

با این وضعیت، شاهد هستیم که شورای شهر، تصمیم به بستن بزرگراه غربی شرقی گاردینر گرفته اند.

با وجود مشکلاتی که اشاره شد، ترافیک در تورنتو می توانست حتی بدتر از این نیز بشود. مثل شهر سائو پائولو در برزیل که در سال ۲۰۰۸، از بین ۸۵۵ کیلومتر خیابان های داخلی، ۲۶۶ کیلومتر آن ، دارای راهبندان بود . بطور متوسط هر روز ۱،۰۰۰ خودروی جدید به شهر اضافه می شد.

و یا در شهر شانگهای ، که در عرض پنج سال ، تعداد خودروها از رقم ۷،۰۰۰ دستگاه، به ۱۷۰،۰۰۰ دستگاه افزایش یافت و عملا چراغ های راهنمایی از کار افتادند.

نمونه دیگر وضعیت ترافیک در شهر لندن است که بدلیل وجود خیابان های باریک، راه حلی برای آن متصور نیست.

تورنتو هنوز تا رسیدن به وضعیت پکن، زمان دارد. جاییکه در اکثر روزهای ماه، دارای دست کم ۹۸ کیلومتر، راه بندان است. ثروت جمعیت ۲۰ میلیونی پکن، هر روز بیشتر می شود و تنها در عرض چهار ماه، آنها ۲۵۰،۰۰۰ خودروی جدید خریداری کردند. بیشتر صاحبان خودروهای جدید، حتی آموزش رانندگی هم ندیده اند، با اینحال خودروی خود را به خیابان می برند!

مسکو، با متوسط ۲٫۵ ساعت در روز، رکورد دار بیشترین میزان اتلاف وقت در راه بندان هاست. حتی تعریض خیابان ها بر میزان ترافیک می افزاید و مرگ و میر ناشی از تصادفات، بالاترین میزان در بین کشورهای اروپایی است. در حالیکه تعداد خودرو  در اروپا، سه برابر بیشتر از مسکو است.

ترافیک شهر مکزیکو سیتی در آمریکای شمالی، هر روز، تحت تأثیر اعتراض ها و تظاهرات مختلف ، قرار می گیرد. تظاهرات در یک خیابان منجر به ایجاد راهبندان برای ۵۰۰،۰۰۰ خودرو می شود و دست کم ۱،۵۰۰ نفر در سال ، طی تصادفات شهری کشته می شوند.

در مقایسه باز هم می توان گفت، وضعیت در تورنتو می توانست بسیار بدتر از این باشد. ساخت و سازها و انسداد خیابان ها معمولا در کمین رانندگان بی خبر هستند و کسی را یارای گریز از آنها نیست و نمی توان خیابانی را یافت که از این امر مستثنی باشد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید