خبرهای مهاجرت و تحصیل

تازه واردین در کانادا ، یا بی خانمان های پنهان

hidden-homeless

hidden-homeless
ایرانتو: تأمین هزینه های اجاره مسکن، به چالش بزرگی برای تازه واردین، طی سال های اخیر تبدیل شده است.
یک مطالعه جدید حاکی از آن است که هزاران مهاجر تازه وارد در کانادا ، هنوز در خانه های مشترک و پرجمعیت زندگی می کنند که از ان به “بی خانمان های پنهان” یاد می شود.

چنین مشکلی بویژه در تورنتو ، بخاطر گران بودن اجاره مسکن، بسیار مشهود است .

به گزارش ایرانتو به نقل از تورنتو استار، آنتونی روساریو، از جمله کسانی است که به همراه همسر و سه فرزند بزرگ خود، در سال ۱۹۹۸ ، هنگام مهاجرت از بنگلادش به تورنتو، در یک آپارتمان دوخوابه در اسکاربورو، اقامت کردند.

همان زمان، آنان مجبور شدند ، محل زندگی خود را با دیگر اعضای فامیل قسمت کنند و به همین منظور، همه بخش های آپارتمان را به اتاق خواب تبدیل کردند.

اگر چه فضای زندگی بسیار محدود بود، اما اجاره ۹۰۰ دلاری آپارتمان، نیمی از درآمد خانواده را تشکیل می داد.

تا فوریه گذشته، روساریو و همسرش، آپارتمان دوخوابه خود را با پسر، عروس و دو نوه خود، قسمت کرده بودند.

روساریو که اکنون ۶۱ سال سن دارد می گوید:” زندگی مشترک با این تعداد آدم در یک آپارتمان کوچک، بسیار سخت است، اما اگر پول کافی نداشته باشی، مجبور به تحمل آن می شوی.”

وی که در شغل نانوایی کار می کند، سر انجام بعد از ۴ سال انتظار، دو ماه پیش توانست به یک آپارتمان یارانه ای مخصوص سالمندان، نقل مکان کند.

مطالعه ملی که توسط Metropolis ، یک شبکه بین المللی سیاستهای مهاجرتی انجام شده، نشان می دهد، در حال حاضر، تازه واردین، حتی تا ۷۵ درصد از درآمد خود را صرف تأمین مسکن و هزینه های مربوطه می کنند.

در این گزارش آمده است، فقر مالی، باعث می شود، آنان در خانه های پرجمعیت، کم کیفیت و حتی کم امنیت زندگی کنند.

این گزارش، بر مبنای داده های اخذ شده از ۶۰۰ خانواده مهاجر در شهرهای تورنتو، مونترآل و ونکوور انجام شده است. در حالیکه متوسط درآمد خانواده ها در کانادا، در حدود ۶۹،۰۰۰ دلار می گردد، متوسط درآمد خانواده های جدید مهاجر، حداکثر، ۲۰،۰۰۰ دلار در سال می شود.

هم اکنون خانه هایی با اتاق های مستقل در حومه شهر ایجاد شده که مقررات جاری در خصوص چنین مکان هایی ، شامل آنها نمی شود و خانواده ها با وضعیت اسفناکی در آن اتاق ها زندگی می کنند.

یکی از اساتید دانشگاه بریتیش کلمبیا نیز در همین رابطه معتقد است، مهاجران تازه وارد، از تبعیض آشکاری به نسبت پناهندگان، مقیمان موقت، والدین مجرد، خانواده های پرجمعیت و کسانی که توانایی تکلم به انگلیسی یا فرانسه ندارند، مواجه می شوند. چرا که اینگونه از افراد، به نحوی از حمایت های دولتی بهره مند می شوند.

نرخ میزان خانه های عرضه شده برای اجاره در تورنتو طی سال ۲۰۱۰، به ۲٫۱ درصد و در سال ۲۰۱۱ حتی به ۱٫۴ درصد کاهش یافته است.

بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸، نیز باعث شد، حجم ساخت و ساز آپارتمان های عمومی قابل اجاره، در  حد ۵۰ درصد، کاهش بیابد و انبوه سازان، به سمت ساختن آپارتمان های فروشی (کاندومینیوم) روی بیاورند که تعداد آنها به نسبت سال ۱۹۹۶، دو برابر شده است.

برمبنای آمار اعلام شده از سوی “بانک اطلاعات مسکن تورنتو” از سال ۲۰۰۰ تاکنون، بر تعداد واحد های با اجاره بهای ۶۰۰ تا ۹۰۰ دلار، حدود ۶۶،۰۰۰ مورد  اضافه شده و شمار واحد های با اجاره بهای ۹۰۱ تا ۱،۵۰۰ دلار نیز، نزدیک ۴۹،۰۰۰ مورد افزایش یافته است.

بدین ترتیب شانس پیدا کردن خانه های مناسب برای تازه واردین، بویژه خانواده های دارای فرزند، روز به روز کمتر می گردد.

تورنتو همچنین دارای یکی از بزرگترین مجموعه خانه های تأمین اجتماعی در کاناداست که تعداد ۱۲۷،۵۴۵ واحد را شامل می شود. ساکنین اینگونه آپارتمان ها ، معمولا حداکثر ۳۰ درصد درآمد خود را برای اجاره پرداخت می کنند. اما در حال حاضر، دست کم ۹۰،۰۰۰ خانواده در صف انتظار آنها قرار دارند بدان معنی که، آنان باید بین چهار تا ۲۱ سال، برای رسیدن نوبت خود، منتظر بمانند.

نوع محل اجاره ای و هزینه مربوطه در تورنتو در سال ۲۰۱۰:
نوع آپارتمان –  درصد موجود –  نرخ اجاره
سوئیت – ۲٫۳ درصد  – ۷۷۸ دلار
یکخوابه – ۲٫۴ درصد – ۹۵۲ دلار
دوخوابه – ۱٫۹ درصد – ۱،۱۱۸ دلار
سه خوابه – ۱٫۶ درصد – ۱،۳۰۵ دلار

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید