خبرهای کانادا

آیا کانادا، جایگاه خود در صحنه بین الملل را از دست داده است؟

harper-afghan

harper-afghan
ایرانتو: تحریم دولت حماس و حذف کمک های کانادا به آن گروه، توقف سربازان در یک جنگ طولانی مدت در قندهار و اعلام مبارزه با نقض حقوق بشر در چین، تنها سه حرکت عمده بین الملی توسط دولت محافظه کار کانادا از سال ۲۰۰۶ تاکنون است.
تصمیماتی که بیانگر عدم وجود یک سیاست شفاف خارجی از سوی دولت، برای جلب توجه جهانیان ، پس یک دوران طولانی مدت انزوای این کشور در مراودات جهانی بوده است.

روزنامه تورنتو استار نوشت: در یک روز ابری در ماه جولای سال ۲۰۰۷، روزی که مردم یکصد و چهلمین سال تأسیس کانادا را جشن می گرفتند، استفن هارپر، نخست وزیر جدید ، پشت تریبون رفته و می گوید:” کانادا به عنوان یک بازیگر تأثیر گذار ، به صحنه بین الملل بازمی گردد.”

هم اکنون ۵ سال از آن تاریخ گذشته و وقتی به عقب برمی گردیم، آرزو می کنیم، که کاش فرصت هایی که در اختیار داشتیم از دست نمی دادیم و می توانستیم بسادگی به همان وضعیت خود در سال ۲۰۰۶، بازگردیم.

حتی عده ای دیگر معتقدند ، دولت محافظه کار هارپر، اشتیاق خود برای گسترش روابط بین المللی را از دست داده ، یک تیم دیپلمات غافل و پشیمان را بجای گذاشته ، و تفکر کوتاه مدت در سیاست خارجی، بسیاری از فرصت ها را با شکست مواجه ساخته و دیدگاه های مردم جهان نسبت به کانادا را دگرگون کرده است.

نمونه بارز این ادعا، شکست کانادا در مقابل پرتغال، جهت دستیابی به کرسی شورای امنیت سازمان ملل ، در آخرین رقابت محبوبیت بین المللی بود.

تنها چند ماه پس از پیروزی محافظه کاران، در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۶، آنها در اولین اقدام خود، با قرار دادن «حماس» در لیست گروه های تروریستی، کمک های خود به دولت منتخب مردم فلسطین را قطع کردند.

سپس هارپر در مصاحبه ای که با خبرنگاران در داخل هواپیمای خود به مقصد چین انجام داد، گام دیگری برداشت و اظهار داشت که ، کانادا نگرانی های خود درباره حقوق بشر را به بهای از دست دادن صادرات کالا به چین ، نخواهد فروخت.
وی این سخن را در دفاع از ” حسین خلیل” تاجر ناراضی چینی – کانادایی که در ازبکستان زندانی شده و به چین تحویل داده شد، بیان داشت.
وی به همین منظور ، می بایست با سرمایه داران خیابان بی در تورنتو، قدرت های نفتی آلبرتا و دیگر تجاری در می افتاد که در مقابل خود، رهبری با عزم راسخ اما ناتوان را مشاهده می کردند.

اما هارپر توانست نتیجه بگیرد. حکم اعدام او، به حبس ابد تغییر یافت و خانواده اش توانستند یک سال بعد از آن ، او را در زندان ملاقات کنند.

البته چنان برخوردهایی ناشی از عدم پختگی و تازه کار بودن محافظه کاران در عرصه بین المللی بوده و بمرور آنها متوجه شدند که دنیای واقعی با ایدئولوژی های حزبی آنها، متفاوت است. اگر چه مدت طولانی از آن تاریخ سپری شد، اما نخست وزیر ، در دیدار رسمی پاییز گذشته خود از چین، با اهمیت دادن به روابط تجاری مشترک، تلاش کرد، دیدگاه های قبلی خود درباره حقوق بشر را نادیده گرفت.

“فن همپسون” مدیر مطالعات امور بین الملل دانشگاه کارلتون اتاوا چنان اظهاراتی را « گفت و گوی بین راهی به مقصد پکن و دهلی” نامیده و معتقد است، فهمیدن اینکه بازسازی اقتصادی ایالات متحده به مویی بسته است، می تواند کانادا را متوجه کند که باید همواره به دنبال بازارهای دیگری برای کالاهای خود باشد. و من مطمئن هستم که آقای هارپر این مطلب را بخوبی درک کرده است.

موضع بسیار محکم هارپر در خصوص عدم عقب نشینی نیروهای کانادایی از جنگ با طالبان در افغانستان، پس از بجای گذاشتن ده ها کشته و مجروح ( و همچنین توصیه ناظران سیاست خارجی مبنی بر لزوم بازسازی فیزیکی و روانی ارتش)، به قراردادی منجر شد که طی آن، از ۲،۵۰۰ نظامی موجود، تنها ۱،۰۰۰ نفر ، آنهم برای تعلیم نیروهای افغانی ، در آن کشور باقی می مانند. و مابقی برمی گردند. تصمیمی که حتی به قیمت بروز تنش در روابط با آمریکا تمام خواهد شد.

همچنین ، بازگرداندن نیروهای کانادایی از خط مقدم جبهه و نگاهداری آنها در پایگاه های امن درون شهری ، می تواند باعث خروج این کشور از گروه کشورهای خط مقدم یعنی آمریکا، انگلیس و آلمان و پیوستن آن به جمع کشورهای دسته دوم، یعنی رومانی، اسپانیا و دانمارک گردد، امری که درست برخلاف تصمیم محافظه کاران در جهت ارتقای جایگاه کاناداست.

حتی برنامه سال ۲۰۰۷ دولت برای ایفا کردن نقش مؤثر در قاره آمریکا، با کاهش بودجه دولت، ناکام مانده است. در حالیکه کانادا همچنان به عنوان دومین حامی سازمان های آمریکای شمالی باقی مانده است و کمک کننده اصلی به هائیتی و سایر کشورهای کارائیب محسوب می شود، اما ظاهرا بازتاب این گشاده دستی چندان قابل توجه نیست.

در بخش دیگری از این مقاله آمده است، حمایت بی چون و چرای کانادا از اسرائیل و مخالفت با پیمان جهانی تغییرات آب و هوایی، باعث شد، کانادا که زمانی به عنوان فانوس نجات بخش دریایی در جهان مطرح بود، حتی نتواند رأی لازم را برای عضویت در شورای امنیت سازمان ملل کسب کند.

اما هنوز در میان درآمیختگی سیاست خارجی، شاید یک تصمیم بتواند تأثیر مناسبی بر ترمیم جایگاه بین المللی کانادا داشته باشد و آن حمایت مالی از کشورهای فقیر در حال توسعه است که یا با کاهش کمک سایر کشورهای ثروتمند جهان مواجه شده اند و یا با فشارها و ضربه های اقتصادی متعددی در مسیر توسعه دست و پنجه نرم می کنند.

بدین ترتیب، کانادا می تواند با کمک های خود به پنج کشور منتخب ، بنحوی از جایگاه میانی موجود، به سمت بالا رشد کند. بدون شک نتیجه مثبت آنچه که کانادا در کشورهایی نظیر موزامبیک، تانزانیا، هائیتی، افغانستان و سودان انجام می دهد، بسیار موثرتر از سایر فعالیت های مشابه در دیگر نقاط جهان خواهد بود.

نویسنده مقاله در پایان تأکید کرده است که دولت محافظه کار ، اگر مایل به کسب قدرت و انتخاب مجدد باشد، باید بداند که دست کم، سیاست خارجی او رأی لازم را کسب نخواهد کرد.

بازگشت به لیست

دیدگاهتان را بنویسید