خبرهای مهاجرت و تحصیل

سیاست های جدید مهاجرتی کانادا: چه کسی در لیست مهمانان است؟

workers
ایرانتو: در هفته گذشته، وزیر مهاجرت و شهروندی تأکید کرد مهاجران بلیط رشد اقتصادی کانادا در سال های آینده هستند.
اما موضوعی که در این رابطه مخفی مانده اینست که ، تکیه اصلی کانادا به تازه واردین، بجای مهاجران متخصص دائم، بیشتر مربوط به کارگران خارجی موقت یا ” کارگران مهمان” می شود.

در تحلیلی که به قلم “آرمینه یالنیزیان” کارشناس ارشد اقتصادی در ” مرکز سیاست های آلترناتیو کانادا” در نشریه گلوب اند میل منتشر شده، وی با بیان این مطلب می افزاید، میزان پذیرش کارگران موقت بویژه پس از سال ۲۰۰۶، سیر صعودی گرفته و عملا جذب متخصصین ماهر را تحت الشعاع قرار داده است.

وی می افزاید، با توجه به بازنشسته شدن عده زیادی از کارگران کانادایی طی سال های آینده، بازار کار کشور ، با کمبود شدید نیرو مواجه خواهد شد .چگ.نه می توانیم افرادی را به کانادا بیاوریم و در بازاری مشغول بکارشان کنیم که کاملا با زندگی کانادایی ترکیب شده است.

مهاجران دائم و کارگران موقت، دو پاسخ بسیار متفاوت به مشکل موجود هستند که چگونه باید استاندارهای زندگی کانادایی را متحمل شوند.

مهاجران دائم کسانی هستند که می خواهند در این کشور جذب شوند و سهمی در زندگی اجتماعی کانادا ایفا کنند، اما کارگران ماهر برمبنای نیاز کارفرما دعوت می شوند و در جاهاییکه از کمبود کارگر کانادایی برخوردار است، مشغول بکار می شوند . چنین فرایندی در اصل و عمل مشابه هم نیستند.

اینگونه کارگران در واقع به عنوان مهمان کارفرما وارد کانادا می شوند و از حقوق کمی برخوردارند ( که حتی از همین میزان نیز بی اطلاع هستند). آنها به خدماتی که برای مهاجران ارائه می شود، دسترسی ندارند و مسیری که طی می کنند، کمتر به اقامت دائم منتهی می شود.

در سال ۲۰۱۰، کانادا اجازه داد ، ۱۸۲،۳۲۲ نفر با ویزای موقت ، وارد بازار کار این کشور شوند . این دومین رکورد از نظر میزان پذیرش در طول تاریخ کاناداست. دیگری نیز متعلق به سال ۲۰۰۸ است.

برخی از ویزاها برای بیش از یک سال صادر شده ، اما برخی فقط برای چند ماه. در نتیجه، مجموع کارگران خارجی ، بسیار بیشر از تعدادی است که در عرض یک سال وارد کشور شده اند.

در سال ۲۰۱۰، حدود ۲۸۳،۰۹۶ کارگر موقت خارجی، در اموری که اتباع کانادایی برای خدمت وجود نداشته، مشغول کار بوده اند.

migrants-chart

بیشترین تقاضاها مربوط به مناطقی چون آلبرتا و ساسکچوان بوده که از رشد سریع اقتصادی برخوردار هستند، اما استان هایی نظیر نیوفانلند و لبرادور و نانووت نیز، کارگران خود را تقریبا دوبرابر کرده اند.

در سال ۲۰۰۰؛ تنها ۱۱درصد کارگران در گروه کارگر ساده یا با تخصص نامشخص قرار داشتند، مثل پرستاران کودک یا سالمندان، کارگران فصلی مزارع. اما این تعداد هم اکنون به ۳۴ درصد رسیده استعلاوه بر این کارفرمایان، اینگونه افراد را برای کار در هتل ها، فست فود، نظافت و کارخانه ها ، وارد کشور می کنند که پیش از این توسط خود کانادایی اما با حقوق بیشتر، انجام می شد.

یک وکیل حقوقی معتقد است، جذب کارگران موقت بخاطر این مورد استقبال قرار می گیرد که از فرایند پذیرش مهاجر رهایی یابند. در واقع، دولت سفره وسیعی را برای یک برنامه غیر مهاجرتی باز کرده است، چون چنین افرادی نمی توانند تبدیل به مهاجر شوند.

بنظر می رسد، سیاست های پذیرش نیروی کار خارجی، کم کم توسط کارفرمایان بخش خصوصی و بر مبنای منافع خصوصی آنها شکل می گیرد که چنین کاری بسیار خطرناک است، چون آنها به دنبال نیروهای متوسط و ارزان هستند نه متخصص. بویژه اینکه از حقوق فردی و قوانین موجود نیز بی اطلاع باشند و همه چشمشان به پول دریافتی از کارفرما باشد.

چنین اقدام هایی با سیاست های اصولی کانادا در زمینه پایه گذاری نظام چند فرهنگی و تشویق مردم به درگیر شدن در زندگی اجتماعی و مشارکت در رشد و توسعه کشور، متناقض است.

دیدگاهتان را بنویسید