خبرهای ایران

در سایه تشکل‌های کارگری ضعیف و وزارت کار ِحامی کارفرما: مرگ ۶۵۷ کارگر تنها در ۱۲۴ روز

بر اساس آمار رسمی سازمان پزشکی قانونی ایران، ۶۵۷ نفر تنها در چهار ماه نخست سال ۱۳۹۴ در اثر حوادث حین کار جان خود را از دست داده‌اند. رقمی که نسبت به مدت مشابه سال قبل چهار درصد افزایش داشته است. بر اساس این آمار که خبرگزاری ایلنا به نقل از سازمان پزشکی قانونی منتشر کرده دراین مدت ۱۰ هزار و ۱۰۹ نفر مصدوم حوادث کار به مراکز پزشکی قانونی مراجعه کرده اند که در مقایسه با مدت مشابه سال قبل ۲.۴ درصد رشد داشته است.

مهدی کوهستانی‌نژاد، کارشناس مسائل کارگری در این رابطه به کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران گفت: “این آمار می‌تواند بسیار بیش از این باشد، خیلی از کارگران از ترس اخراج، پس از مصدومیت به پزشک قانونی مراجعه نمی‌کنند و همچنین بسیاری از آمارهای مربوط به حوادث کارگری از سوی مسئولان و پزشکی‌قانونی رسانه‌ای نمی‌شود.” این فعال کارگری نبود آموزش ایمنی کافی به کارگران، کمبود امکانات ایمنی و بهداشتی در کارگاه‌ها و کارخانه‌ها، ساعات طولانی کار، تضعیف تشکل‌های صنفی که وظیفه پیگیری مطالبات کارگران را به عهده دارند، از جمله دلایل بالا بودن حوادث حین کار در ایران دانست: “ما هیچ گونه آموزش ایمنی اجباری برای کارگران نداریم، در حالی که در جوامع دیگر اولین نکته آموزش ایمنی است. از سوی دیگر وقتی کارگران برای تامین معاش مجبورند ساعات طولانی کار کنند و یا بعضا در چند جای مختلف کار می‌کنند، دقت و تمرکزشان مخدوش می‌شود و چنین حوادثی بروز پیدا می‌کند.”

‌ کوهستانی‌نژاد، همچنین با اشاره به قوانین کار در کشورهای پیشرفته به کمپین گفت: “قانونی وجود دارد که به کارگر می‌گوید اگر حس می‌کنی انجام کاری برای تو خطرناک است؛ انجام نده. کارفرما حق ندارد شما را اخراج یا جریمه کند. ما به هیچ وجه در ایران قوانینی نداریم که به کارگر اجازه بدهد اگر خطری احساس می‌کند آن کار را انجام ندهد. اگر احساس می کند دستگاه خراب است، نمی‌تواند با آن کار نکند . اگر اطاعت نکند، امکان توبیخ، جریمه و اخراج وجود دارد.”

این فعال کارگری در ادامه با تاکید بر اهمیت تشکل‌های صنفی و کارگری ادامه داد:”در جامعه ما ابزاری برای سوال کردن از کارفرما وجود ندارد، کسی به کارفرما جواب پس نمی‌دهد. همچنین اگر کارگری در محل کار بمیرد پیگرد ویژه‌ای برای کارفرما وجود ندارد. تمام قوانین به نفع کارفرماست. اولین و پایه‌ای‌ترین دلیل تشکیل سندیکای کارگری ایمنی کار بوده است، اما حالا همین اندک تشکلاتی که باقی مانده‌اند هم آن‌قدر با مشکلات دیگر مشغول‌اند که وقتی برای رسیدگی به وضع ایمنی در کار باقی نمی‌ماند.”

بازگشت به لیست

دیدگاهتان را بنویسید