مقالات و تحلیل ها

تقويت زبان برون مرزی

lang_lab1

يك موضوعي در مورد زبان بهتون بگم كه شايد به دردتون بخوره.

شمايي كه ميخوايد بيايد اينور سعي كنيد زبان رو تا زماني كه داخل هستيد خوب ياد بگيريد. اينطوري نيست كه خيال كنيد بيايد اينور اتوماتيك زبان ياد ميگيريد. مخصوصا اگر براي دكترا بيايد. ياد گرفتن زبان بستگي به اين داره كه چقدر در روز براش زمان ميگذاريد. معمولاً وقتي ميايد اينجا براي دكترا، ارتباط با افراد كمتر هست نسبت به فوق ليسانس يا ليسانس. چون كلاسي براي شما زياد تعريف نشده و بيشتر كار تحقيقاتي ميكنيد و اونطوري نيست كه مدام در روز بتونيد با همه صحبت كنيد. بعضي روزها انقدر سرتون شلوغ ميشه كه اصلاً دو كلمه هم با كسي وقت نميكنيد صحبت كنيد.

صحبت هم كه ميكنيد ۴ تا محاوره معمولي هست اون هم در عرف. اينكه زبان رو بگذاريد زمين و شل بگيريد و به اميد اينجا بيايد اشتباه بزرگيه.

من يكي از دوستانم كه زبانش خوب نيود اومد اينجا، الان دو ساله كه اومده اما تعريفي نداره. چون ياد گرفتن زبان لازمه اش اينه كه شما براي لغت و مهارتهاي اون زمان بگذاريد اون هم روزي ۲ ساعت. اما اينجا حتي روزي نيم ساعت شايد نتونيد وقت بگذاريد. پس بايد در داخل خوب ياد بگيريد. اينجا خيلي هنر كنيد بتونيد زبانتون رو در همون حد نگه داريد كه افت نكنه و يادتون نره.

البته مهارتهاي معمولي مثل گوش دادن به تلوزيون و راديو اينها اتوماتيك بهتر ميشه اما كو وقت تلوزيون و راديو. اينجا بيايد خيلي سرتون شلوغ ميشه. حتي يكي از ايرانيها اينجا هست كه ۳ ساله اينجاست حرف كه ميزنه خندتون ميگيره. حرف ميزنه اما وقتي تلفظ ميكنه با صراحت ميتونم بگم كه يك بچه دبيرستاني از اون بهتر حرف ميزنه. PBT داده قبلا. البته تقصيري هم نداره چون آدم كم حرفيه. اونقدر كم حرف كه وقتي ايرانيهاي ديگه رو ميبينه حتي بهشون سلام هم نميكنه. مشكل روحي داره البته بنده خدا و الا دو كلام با بقيه حرف ميزد حداقل.

اگر ايران روزي ۲ يا ۴ ساعت زبان ميخونيد براي تافل بدونيد كه اون زمانها تسلط خوبي داريد. اينجا هم كه بيايد اون تسلط رو از دست ميديد. مخصوصا سال اول كه ابداً وقتي براي زبان نداريد و از جيب بايد بخوريد. فكر اينكه اينجا بيايد زبان بخونيد و از سرتون بيرون كنيد. مثل كسي ميمونه كه ميگه كنكور ليساني قبول ميشه اما شانسي، بعد ميره تو دانشگاه ميگه ياد ميگيرم حالا رياضيات رو مثلا. بعد تو همون رياضي ۱ و ۲ ميمونه ديگه.

بستگي داره شما انتظارتون از زبان چي باشه. اما اگر انتظار بالايي داريد بايد اينجا هم كه اومديد روزي ۱ ساعت حداقل وقت بگذاريد. و صحبت كنيد با افراد. من خودم انقدر از اين بحثهاي فلسفي ديني با اين هم اتاقيهام دارم بعضي وقتها كه كف توليد ميكنم. بعضي وقتها هم ميشه يك هفته كار آزمايشگاهي دارم و با كسي ييش نمياد حرف بزنم. البته كسي رو وقت نميكنم ببينم اصلاً. همش اينور اونورم. اما خب بعضي وقتها چرا زياد حرف ميزنم. اما اين بگيرنگيرها كه آموزش زبان نيست. من خودم بعضي وقتها دنبال يه لغت ميگردم كه قبلا بلد بودم اما الان يادم رفته. بايد فكر كنم يادم بياد. البته نه از لغات معمولي بلكه كمياب.

خلاصه كلام اينكه سعي كنيد بار خودتون رو در داخل ببنديد و اينجا اومديد خودتون رو به تلوزيون و راديو ببنديد و هر روز «بايد» ۵ تا لغت يا عبارت ياد بگيريد براي اينكه پيشرفت كنيد و الا هموني كه هستيد ميمونيد. البته در گوش دادن به تلوزيون و راديو شما اگر روزي نيم ساعت اين اعمال رو انجام بديد پيش مياد كه ۴-۵ تا عبارت جديد به گوشتون بخوره. نه لزوما لغت جديد بلكه عبارتهايي كه قبلا ديديد اما معني دقيقش رو بلد نبوديد يا معني ديگه اي از اون به كار ميره. اين كار رو اگر تا يكسال انجام بديد خيلي خيلي پيشرفت ميكنيد اينجا. يعني همون ۴ ماه اول ميشه روزي ۵ تا عبارت و لغت و بعد هي كم ميشه تا اينكه واقعا پيشرفت خوبي ميكنيد. محسوس. اما اينجا اگر به ۴ تا مكالمه دانشگاه دلتون خوش باشه كه هيچ.

writing شما البته تقويت ميشه هميشه. اما همون چيزهايي كه قبلا ياد گرفتيد همونهاست چون writing اونقدر چيزي بهش اضافه نميشه. سرعت speaking  بالاتر ميره به مرور زمان كه طبيعي هست. البته اگر كار كنيد و الا كه هيچ. باورتون بشه يا نشه، اينجا بچه ها پسرفت ميكنن توي زبان به جاي پيشرفت. تنها چيزي كه پيشرفت ميكنه اينه كه “حسن آقا سيب كيلويي چند؟ خانم منشي كلاس ساعت چنده” و از همين حرفهاي معمولي يا اينكه كار خاصي براتون پيش بياد كه اون هم چيز خاصي نيست. تنها MEETING هاي گروهي زمان خوبي براي ۱ ساعت حرف زدن در هفته هست كه اون هم تخصصيه و خوب راحتتر.

اگر ميخوايد speaking پيشرفت كنه چه ايران چه خارج ايران بايد با خودتون يا با كسي حرف بزنيد. يا اون شخص شما رو correct كنه يا اينكه خودتون. معمولا هم كسي نمياد با آدم حرف بزنه. لذا بهترين كار هموني هست كه من ميكردم. يعني موضوعي رو مثلا از VOA گوش ميدادم و هر پاراگراف رو بعد از گوش دادن خلاصه بازگو ميكردم براي خودم. اين يعني آخره listening  و speaking. شما اگر روزي نيم ساعت حرف بزنيد اينجوري خيلي قوي ميشيد. اينجا من حتي فرصت اين كار رو هم ندارم. اما سعي ميكنم به روز خودم رو نگه دارم اما خيلي سخته و زمان كم مياريد.

ايران دوستان و اقوام و آشنايان هستن كه اون همه صحبت ميكنيد. اينجا دوستانتون بيشتر ايراني هستن و اونها و شما هم ترجيح ميديد باهاشون ايراني حرف بزنيد. دوستان خارجي هم خوب هستن اما وقت نميكنيد زياد همش بشينيد حرف بزنيد. من يكي از دوستام همينجاييه هر وقت هم همديگر رو ميبينيم انقدر جك و مسخره بازي در مياريم كه نگو. اما اين كه نشد زبان! يه روز به استادمون گير ميديم، يه روز به پودر بچه (!!!) يه روز هم مسخره كردن همديگه روي پروژه.

اما هميشه هم وقت نميكنيم با هم بچرخيم. شايد هفته اي يكبار. اما زبان بايد هميشگي باشه. كسي كه زبانش حتي در حد خوب هست اومد اينجا بايد لزوما روزي نيم ساعت تا يكساعت فيلم ببينه و لغات و عباراتي كه بلد نيست رو بنويسه و ياد بگيره نه اينكه لزوما به گوشش بخوره. شما اگر رشتتون انساني باشه فرق داره. اما فنيها بيشتر درس ميخونن تا تبادل اطلاعات داشته باشن و صحبت.

اينهايي هم كه ۴ روز اينجا موندن لهجشون رو تغيير ميدن خيلي بي جنبه هستن. از اين كارها جرأت نميكنن جلوي ايرانيهاي اينجا در بيارن، وقتي ميرن ايران يا با ايرانيهاي داخل حرف ميزنن انگار كه جد اندر جد پدريشون خارجي بوده. فقط هم بلدن بگن «exactly»!!! آخه نمونه اش رو داريم از خانمهايي كه اينجوري حرف ميزنه. انگار زبان شد فقط چرخوندن آر توي دهن و really و exactly. لذا شما توجه به اين كلاسهاي بيكلاس اين افراد نكنيد. من اگر ۳۰ سال ديگه هم اينجا باشم حتي يك ذره لهجه ام عوض نخواهد شد. لهجه هيچ “ايراني” عوض نخواهد شد (منظورم تغيير لهجه ايراني هست) چون همه بالاي ۷ سالگي اينجا اومديم و تمام ساختارهاي زباني ما شكل گرفته قبلا. لذا كسي اگر كلاس بيخودي گذاشت حق داريد توي دلتون بهش بخنديد.

صحبت من اينكه زبان رو داخل خوب ياد بگيريد و اينجا هم ول نكنيد. خيال نكنيد اومديد اينجا ديگه زبان اتوماتيك خوب ميشه. اگر تمرين و فشار نباشه يادتون هم ميره تازه. تنها جملات ساده رو سريعتر ميتونيد بگيد و اين به اين معني نيست كه اگر خواستيد در مورد موضوع خاصي صحبت كنيد خيلي راحت بتونيد.

اون قضيه شنود و صحبت رو فراموش نكنيد. صداتون رو ضبط كنيد براي خودتون. بديد دوستاتون گوش بدن. شما هم صحبتهاي اونها رو گوش بديد. كلا ۵ دقيقه هم اگر كلا سعي كنيد حرف بزنيد خوبه. اما ۵ دقيقه اي كه براش ۲۰ دقيقه زحمت كشيديد. توي تافل هم شما بايد ۱ دقيقه پيوسته صحبت كنيد. اين هم راه خوبي هست كه شما موضوعات تافل رو بگيريد و روزانه در موردش صحبت كنيد با خودتون.

ميتونيد نمونه متنهاي writing رو ببينيد از كتاب Barron’s و بعد بخونيد و در حين خوندن نكته برداري كنيد و بعد با توجه به نكات و اون چيزي كه به ذهن داريد در موردش صحبت كنيد ۱۰ دقيقه. اين كار هم شما رو با ايده هاي جديد در نوشتار آشنا ميكنه هم در گفتار. موضوع اصلي در نوشتار و گفتار تافل هم همينه كه در يك موضوع خاص شما حرف براي زدن داشته باشيد. و اين ايده هاي حرف زدن توي نمونه هاي نوشتاري اين كتاب خيلي زياد هست.

البته متون VOA‌ هم خوب هست و ميتونه در كنار اين باشه. اما راه حرف زدن همين هست كه بهتون گفتم. نه معلم خصوصي داريد نه كسي بيكاره بياد با شما حرف بزنه پس بايد خودتون به فكر باشيد. اين كارها كه گفتم همه جواب داده. با خودتون حرف بزنيد. براي خودتون متن بخونيد و بعد سعي كنيد اون رو خلاصه بگيد. اولش سخته. هر كاري اولش سخته. صداتون رو ضبط كنيد. همه رو نگه داريد. هم يادگاريه و هم بديد دوستاتتون بهش نمره بدن شما هم همين كار رو بكنيد. اينجوري باعث ميشه سعي كنيد يه ذره تلاش بيشتري كنيد تا قشنگتر صحبت كنيد كه جلوي دوستتون ضايع نشيد 🙂

زبان رو هم داغ نشيد يك دفعه ۱۰ ساعت بخونيد پس فردا ۱ ساعت. كم بخونيد اما هميشه. زبان هم عشق ميخواد. فقط همين. به زور باشه اينجا هم نه تنها ياد نميگيريد بلكه تو محيط نميتونيد خودتون رو به ديگران خوب بفهمونيد بعد نااميد ميشيد.

موفق باشيد.

نقل از وبلاگ: تحصيلات دكترا در آمريكا-کانادا

بازگشت به لیست

دیدگاهتان را بنویسید